donderdag 29 oktober 2020

 

De magische wereld van de natuur

Artikel Den Haag Centraal van 29 oktober 2020


 

Kunstenaars Hendrik van Leeuwen en Piet Warffemius putten inspiratie uit de natuur, ze exposeren samen bij Kadmium in Delft.

 ‘Terra Incognita’ is de titel van een duo-tentoonstelling van de Haagse kunstenaars Hendrik van Leeuwen(1952) en Piet Warffemius (1956) bij kunstencentrum Kadmium in Delft. “Onder deze naam worden witte plekken op de kaart aangeduid,” zegt van Leeuwen. “Het is onbekend gebied dat nog niet in kaart is gebracht, een wereld die nog ontdekt moet worden. In elk kind zit een ontdekkingsreiziger, de magische wereld van de jeugd, en met name de natuur, is voor ons nog steeds een drijfveer.”

Van Leeuwen vertelt hoe hij als kleine jongen ooit in een Amsterdam gracht viel, terwijl hij met een stok in het drijfhout roerde. “Ik was zo gefascineerd door de bewegelijke vormen, dat ik wilde ingrijpen. Opeens lag ik er middenin. Dat is de reden dat ik het bijvoorbeeld nog steeds bloedlink vind om op het ijs te staan.” Hij wijst naar zijn werk ‘Glacier’ waarop verschillend getinte ‘ijsschotsen’ te zien zijn. De  rode vlakken ertussen, moeten het dreigende gevaar voorstellen.

Iets soortgelijks overkwam Piet Warffemius die als jongetje uit een boom viel en zijn been brak. Zijn stalen beelden zijn gestileerde vormen uit de natuur, vaak bomen. Beide kunstenaars schieten heen en weer tussen twee disciplines. Van Leeuwen is schrijver (onder andere voor deze krant) en schilder, Warffemius is schilder en beeldhouwer.

 

Distels en brandnetels

‘Elk bos was Terra Incognita, een belofte om in te verdwijnen. De grond een mijnenveld van distels en brandnetels, kreupelhout en samengebald gras’, schrijft Van Leeuwen. “Als ik door het Haagse Bos fiets, zie ik elke dag de natuur veranderen. Dat is heel boeiend. Het geheimzinnige daarvan, de structuur van het bos, wil ik vastleggen. Toch blijft het resultaat abstract, soms komt er een verhaal bij, soms ook niet. Technisch bekeken, begin ik vaak met een schildering op glas die wordt afgedrukt op papier. Op die ‘monoprint’ teken ik net zo schots en scheef als drijfhout, een raster van vierkante vormen. Daarop improviseer weer vrijuit met de kwast. Zo ontstaat er een gelaagd beeld.”


De verschillende sferen van strakke vierkanten en lossere schilderingen combineren goed met elkaar. Uitgebalanceerde kleuren maken van elk werk weer een aparte beleving.

We nemen plaats op de bank van gelakt staal, ontworpen door Piet Warffemius, met dezelfde karakteristieke vormen als zijn sculpturen. Warffemius studeerde met wandschilderingen af aan de afdeling ‘monumentaal’ van de kunstacademie. Rond 2004 begon hij beelden te maken, eerst in keramiek en later met cortenstaal. De beelden krijgen onder invloed van het weer hun mooie roestige oppervlak.

“Ik had altijd al zin om driedimensionaal werk te maken,” zegt hij. “Maar pas toen ik mijn schilderijen heel erg ging versimpelen, werd dat logischer. Ik begon met een groot beeld in een oplage van drie, dat direct door het ministerie van Buitenlandse Zaken werd gekocht. Het staat voor de Nederlandse  ambassade in Addis Abeba. Sindsdien ziet iedereen mij als beeldhouwer, maar eigenlijk ben ik een schilder die ook beelden maakt.”

 

Mangrovewoud

Warffemius maakt eerst kleine modellen in golfkarton. “Die laat ik dan uit metaal zagen en aan elkaar lassen, daarna laat ik het vergroten.” Zijn laatste sculpturen bestaan uit draadstaal, ze zijn transparanter en hebben cirkelvormen. Ook hierin zijn organische vormen terug te vinden. Het werk ‘Van een naar twee’ schiet als een bamboestengel uit de grond. “Mijn laboratorium is in de tuin. Ik sta daar met een tafeltje en maak aquarellen. Ik reageer op de planten die ik om me heen zie, die stileer ik. Daar kom ik dan dingen in tegen die leiden tot een beeld. Toen ik een vaartochtje in een mangrovewoud in Maleisië maakte, zag ik de prachtige dikke wortels boven de grond uitkomen.” Zijn sculptuur ‘Mangrove II’ lijkt uit de strakke witte vloer van de galerie te groeien om zich dan te vertakken in een roestige constructie, een geheimzinnige vorm die ondanks het stugge materiaal toch iets beweeglijks heeft.

 

‘Terra Incognita’ tot en met 6 december in Kadmium te Delft. Open di t/m vrij van 11.00 - 17.30 uur en za en zo van 12.00 – 17.00 uur. Meer informatie www.kadmium.nl

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Laat hier uw reactie achter.

  Poezenkwartet maakt reis door de tijd Artikel in Den Haag Centraal van 3 december 2020 Ella van Schaik maakte veertig jaar geleden een poe...